Yalnız Kalemler

Çatlaklardan sızan toprak

Tüm yeşili çalıyor gözlerinden. Devamını oku…

Gölgeler içinde kaybolmak… Bu kayboluş geri getirmeyecek güneşimi. Artık o her zamanki gibi parlamayacak gökyüzünde. Ya da rengi aynı olmadıktan sonra neye yarar parlamış olması? Gölgeler içinde kayboldum. Bu gölgeler Devamını oku…

‘Bir vicdan azabıdır çektiği yüreğimin!
Kimsenin suçu yoktur benden başka.
Benim elimdedir bu azabı dindirmek. Devamını oku…

Tanrı onu Ankara’nın kış rengine hapsetmişti,griydi oysa o kahverengiyi severdi,soğuktu yüzü,elleri soğuktu ve çoğu zaman Ankara’dan çok uzaktı,gecenin karanlığında ıssız bir sahilde tek başınaydı,avuçlarında hain dalgaların suyu Devamını oku…

Acılar ve yokluk üstüne düşüşüyle
parçalanan gökyüzü.
Varlığın en büyük kanıtı sayılan yangın, Devamını oku…

Ötelerde sıramızı beklerken;elimize bir nokta verdiler. Dediler ki bu nokta son bulacak dünya hayatınız.bir pencereden Devamını oku…

Hiç başlamadı, hiç yaşamadım sanki. Nasıl da sona erdi her şey anlayamadım. Kalbimi örseledi yaşadıklarım. Kuşlar Devamını oku…

Gece sabaha gebe
Ve peşinden birçok şeye…
Güneş son sancılarını çekmekte; Devamını oku…

Çok  soğuk değil hava; üşüyorum yine de.. Derin bir ‘nefes’ alıyorum ısınmak için. Sonra bir tane daha ve bir daha… Yıldızları sayıyorum teker teker bank bulamadığım için oturduğum kaldırımda. Benim yıldızım nerede peki? Ne kadar Devamını oku…

Göğüs boşluğumda yürek diye atan sen misin?
Söylesene ey Sevgili, sen misin bunca ağrıya sebep.
Ağrı ki; dünyayı hatta ahreti dahi yok saydırtacak kadar asi, Devamını oku…