Yalnız Kalemler

Sokak lambaları yoldaşım her gece
Kaldırımlar çektiğim sensizliğin şahidi
Köşe başında uyuyakalmış çiçekçi
Elindeki gülü,
Sanki bendeki sensizliğin ıstırabını
Yüzüme vurarmışcasına bana uzatıyor
Alıyorum, elimi korkarak uzatıp
Sonra senin çok uzaklarda olduğun
Geliyor aklıma
Süzülüyor gözlerimden yaşlar
Vazgeçiyorum,
Gülü aldığım yerdeki vitrinin camına bırakıyorum.
Belki sensizlik yaşamayan bir seven;
Oradan geçerken,gülü alır,
Sevdiğine uzun zamandır yaşatmadığı,
Bir mutluluğu yaşatır.
Benim yaşayamadığım,hasret kaldığım mutluluğu!..