Neyi ve nerede yanlış yaptım, inan bana bilmiyorum. Ben şu an aslında kendimi de bilmiyorum. Ne durumdayım, ne için varım? Keşke sana kendimi daha iyi anlatabilseydim… Ama çok denedim inan, olmadı. Ya ben beceremedim anlatmayı, ya da bunu anlamak senin işine gelmedi. Bazen o kadar büyük bir öfke duyuyorum ki sana, elime geçirsem saatlerce parçalara ayırsam seni, sinirim geçmeyecek gibi. Bazen de tam tersi işte. Öfkem neye onu da bilmiyorum aslında. Bildiğim tek bir şey var: Ben seni sevmekten çok yoruldum. Anlayabilsen beni, bir kere de ne yaşadığımı çözmeye çalışsan.
Hiçbir şey umurunda olmadı senin. Ben hep yarını düşünürken, sen hep içinde olduğun anı düşündün. Uzatmaya gerek de yok. Ne yapsam anlamayacaksın sevgimi.
Hep bekledim seni. Seni düşünerek yazdığım son yazı bu. Keşke son dedirtmeseydin bana. Keşke…
Ama anladım artık, uğrunda ölsem dönüp bakmayacaksın. Bu sana son yazım, son sözüm, son haykırışım. Seni çok sevdim… Ben artık kendimi anlatmaya çalışmaktan yoruldum ve bitiriyorum bu manadan mahrum sözleri. Sen de rahat ol artık. Sevmek senin beceremediğin tek şey. Gitmekse uzun zamandır isteyip de bir türlü yapamadığındı zaten. Hayatında olmadım hiçbir zaman, olmayacağım da…
Her şeye rağmen bana seni sevmek yakışır. İçimde her zaman yaşanmamış bir hayat olarak kalacaksın…
