Yalnız Kalemler

Maddeye mana vermeyi unuttuk. “Aşk” dedik. Aşk neydi? Sevgilimizi cezp etmenin yollarını okuduk. Kocamızı elde tutmanın formüllerini… Acaba sevdiğimiz bize ne kadar âşıktı? Dergilerden testler bulduk, ölçümler yaptık. Kötü çıkan sonuçlara üzüldük. Güzel kokular süründük, güzellik salonlarını keşfettik, allı-pullu giyindik, yetmedi. Neydi bunun sırrı, çözemedik.

            Bir hikâye okuduk sonra. Hikâyede Leyla adında çirkin bir kadın vardı. Mecnun ona delice âşıktı. “Bu da aşk mı?” dedik. Mecnun’a sorulunca nasıl çirkin bir kadın için çölleri mesken tuttuğu; “Onu bir de benim gözümle görün.” cevabını aldık, şaşırdık. Bu ne bakıştı kim bilir? Ne görüştü? Eşyanın arkasındaki sırları keşfetmek bu muydu? Sevgilerimiz yalan mıydı yoksa?

            Aşkı için ölmekteki güzelliğin farkına varan bir âşık iki yol çiziyor kendine. Ya ÖLMEK, ya da OLMAK… Uğruna ölünecek aşklar var mı ki şimdi? Ya da aşklar mantığa büründü belki, maddeye veya cisme. Vücut giydi belki de, et oldu, ten oldu, zevk oldu.

            Diyor ya şâir; “O ay yüzlünün bir gece adım adım gelerek beni şereflendirecek olması, dünyalar dolusu acılı bekleyişe değecektir.” Sonunda sevgili gelecek ya; âşık dünyalar dolusu acıyla beklemeye hazır. Böylesine inceliğin kalplere sığmayıp dizelere taşındığı yıllar… O yıllar gerçekten yaşandı mı? İnsan yaşadığı ortama bakınca hayrete düşüyor.

            Güzelliği arayış her devirde vardı; ama güzellikten kasıt neydi?

            “Sevgilim seni yalnız bulamıyorum ki halimi anlatayım. Seni yalnız bulsam bu seferde kendimi bulmaktan âcizim.”

            Seliki’nin sözlerindeki manayı anlamak için, Seliki gibi yaşamak gerek. “Canı cânan dilemiş vermemek olmaz ey gönül” diyen Fuzûli, gönlünde ihtilaller yaşatan sevgilisine şu beyti armağan ediyordu:

            “Eğer ben ben isem; sen kimsin? Eğer sen sen isen; ben kimim?”

            Şimdi mâşukunu cani için seven âşıklar var. Karşılık bekleyen, bedel ödeten… Safiliğimizi mi yitirdik? Sevmeyi mi unuttuk? Yoksa kimsenin suçu yok da, dünya ekseninde dönmeyi mi unuttu? Unutulan biz mi olduk? Ya da vefayı unutan utanmadan…