Şehrin ışıkları sönmüş, gecenin bir yarısı olmuş. Loş ışıklı odamda düşünürüm yine günün bana getirdiği ve götürdüğü şeyleri. Yine koptu hayatımdan bir sayfa, telafisi yok. Dünüm bir rüya, kalemi bitmiş söz boş…
Hatırıma düştün yine bu karanlık şehirde… Sensizliğe hükümlü bu yalan dünyada seni görmeden sevdim. Sevgin azalmıyor bende hep aynı ya da gün geçtikçe çoğalıyor kalan bu az zamanımda. Zaman her gün akarken avuçlarımın arasından yılların bana getirdiği ağır yükleri taşımaya çalışıyorum. Hayat karşısında sabırlı ve cesaretli olmam gerekiyor belki de…
Düşüncelerimin buhranlı yollarına sürerim kendimi, kaybolurum sende. Sevgin bir kandil ışığı olur kalbime.Yalnızlıklar içinde savrulurken benimde hatırımı sayarsın.
Senin için mecnun olmaya çalışırım bu ucu bucağı görünmeyen çöl misali evrende.Bir bahası bile yok.Her şey sahte ..
Kalbime sorarım bunun bir sonu var mı? Zaman kendini günahkarlıklar içinde kaybetmişken biri sesimi duyar mı?
