Kendime kendi kazdığım kuyularda yerler edinmişim. Kendi yazdığım senaryoda ‘bana’ en kötü rolü vermişim. Aynaya bakmak için gülen maskeler seçmişim. Etraf lalezar doluyken, gidip dikenli gülü sevmişim…
Kararmış kuyular hiç fark etmeden. Ölmüş tüm karakterler ben daha rolümü bitirmeden. Maskeler düşmüş birer birer mutsuz yüzümden. Ve solmuş o çok sevdiğim gül, bülbül iniltisini yitirmeden…
Artık korkuyorum karanlık kuyularda. Yapayalnız kaldım sahnenin ortasında. Göresim yok yaşlı gözlerimi aynalarda. Batan dikenler yüzünden kan dolu simdi avuçlarımda…
Bir gün yine gelir mi aydınlık günler? Yazılır mı yeniden ‘mutlu son’lu sahneler? Gözlerime ışıl ışıl dolar mı tebessümler? Ve taptaze tomurcuklanarak açar mı güller…?
