Yalnız Kalemler

Taş mı kesildim….
Adeta bir başka ben var içimde…
Ruhuma ne oldu, terk etti sanki beni…
Bir zamanlar gören gözlerim şimdi bakar oldu…
Anlamsızlaştı her şey sanki…

Hadi içimdeki o şey…
Nefsinin ördüğü tuzaktan kurtul…

Kanma dost görünen o cazibedar şeytana…
Dön aslına…
Yırt benliğini…
Aç kapılarını gönlünün…
Kaldırtmaya çalış yaratanla arandaki perdeleri…
 
Aç ellerini,
O eller ki, verenine değil;
Sahibi sandığı faniye çalışmış…
 
Kaldır çehreni semaya,
O çehre ki utancından kalkmaya yüzü olmaması gerektiği halde,
Bunu bile fark edememiş, bi çare…
 
Ama sen umudunu yitirme…

Korkma da sakın…
Okyanusun ortasında kalmış küçük bir sandalsın sen,
Tek kürekle kalma…
Olduğun yerde dönersin…
Al ikisini de eline…
Korku ve ümit küreklerini…