Susuyorum artık alışılmışın dışında…
Gülümseyerek anlatasım gelmiyor hayatı…
Mutluluk veren şeyler mi azaldı? Yoksa anlayamaz diye mi korkuyorum, yanımdakiler uzağımdakilerin anladığı gibi? Zaten anlatamıyor muyum eskisi gibi kendimi ne? Yoksa unuttum mu kendimi? Nerelerde bıraktım. Nereye sakladım veya nerede unuttum hayallerimi beni ben yapan bir kaç ufak ayrıntıyı?
Tanışmıyor muyum benle??
Kahkahaların ardında gülümsemeler olmuyor artık… Tebessümlerim içimdeki gözyaşlarını saklamak için oluyor karşımdakilerden…
Susuyorum…
Sonra kimse duymuyor…
Oysa söylenen ne çok şey var içimde… Sessiz kelimelerim ne çok…
İşte artık sessiz ama görülebilir olacaklar… Sustuklarımı duyanlar sesimin gidemeyeceği kadar uzaktaysa, kendim görebilmeliyim sessiz kelimeleri!
Yoksa bu yalnızlık katlanılır olmayacak!
