Yalnız Kalemler

Yine yazmak istiyor yüreğim sensizliği. Seni senle yaşamak mı zor yoksa  seni  sensiz yaşamak mı?Bu sorunun cevabını bilmiyorum.Ama benim payıma; seni sensiz yaşamak düştü. Seni arayıp bulmak düştü. Bana bu dünyada…… 

Aramaya nerden başlamalı…Anne diyen masum bir bebeğin sesinde mi sesin ? Sen anlatılınca yaşaran gözlerde mi gözlerin  ? Gecenin karanlığında kalkıp secdede saatlerce kalan bir gencin alnında mı alnın ? Senin adın duyulunca  titreyen bir kalpte mi kalbin  ? Ayak izlerin dünyanın dört bir tarafına giden erlerin ayak izlerinde mi ? O ayak izlerine sürsek yüzümüzü Senin izine sürmüş olur muyuz ey sevgili  ?

Karanlığın en karanlık olduğu bir günde geldin,aydınlatmaya başladın dünyayı. Geldiğin günden beri biliyordun bir gün göçüp gideceğini. Sen Senden sonrakileri de düşünüyordun. Etrafındaki yıldız namzetlerini bir bir bulup gökyüzüne yerleştirdin. Güneş battığında yerini karanlığa bıraktığı gün gördük ki dünya karanlık değil. O zaman fark ettik senin o nadide yıldızlarını.Kaç asır yol gösterdi o yıldızlar yolunu kaybetmiş yolculara….

Son yıllarda karanlık bir başka karanlık oldu , ahir mi oldu ? Hani ahirdeki, o ahir zamandaki kardeşlerine selam söylemiştin. Şimdilerde gökte ki yıldızlara yardımcı bu kardeşlerin solukları ensemizde ey sevgili…

Şimdilerde kardeşlerine mana aleminde misafir oluyor,ilk yıldızlara gösterdiğin şefkati onlara da gösteriyorsun.Ey Mekke ,ey Medine siz söyleyin !! Efendimiz size uğramadığı günler kıskanıyor musunuz o dünyanın dört bir tarafındaki mekanları … Sen sevgiliyle azıcık bir ayrılığa bile dayanamıyorsun. Ama o erler anlık gözükmelere bir ömür koşturmaya bile razı. Arkanda hıçkırıklarınla bir rekat namaz kılmaya bin ömür vermeye razı binler var artık.

Yüreğim sensizliğe alışır diye korkuyorum. Bir gün senden ayrılmadan sonsuzluk şerbetinden içmek ümidiyle yanıyor… Seni nerde arayacağımı bilmiyorum. Ama aramayı da bırakmaya niyetim yok.

Ey sevgili biz sana layık olmasak da senin bizi bırakmayacağın ümidiyle…….